
Een serie oefeningen in de kunst van het twijfelen
Is er in onze samenleving nog wel plaats voor twijfel?
Zo ja, hoe ziet deze er dan uit? En zo nee, wat betekent dit dan?
Wat zijn de kosten voor een samenleving waarin geen plaats is voor twijfel?
Deze en andere vragen vormen de uitgangspunten voor een serie in ontwikkeling. Een serie waarin ik in samenwerking met Rineke Kraaij, Pim Dumans, Marieke Steijn en Tina Rahimy op verschillende manieren wil onderzoeken welke plaats er nog bestaat voor twijfel in onze samenleving en hoe een dergelijke plek er anders uit zou kunnen zien.
Aan de keukentafel is het makkelijk twijfelen. In de veilige omgeving van thuis kun je in een persoonlijk gesprek best laten zien of weten dat je het ook even niet weet. Intieme, pijnlijke, en soms verhelderende gesprekken zijn het gevolg. Hoe anders is dit in het publieke debat. Daar is veelal nauwelijks ruimte voor twijfel. Hoe zekerder je overkomt, hoe beter je voor het voetlicht komt. Het debat is vaak geen dialoog, maar een uiteenzettingen van monologen die elkaar in het beste geval raken. Is er ook een middenweg mogelijk? Een plek waar je oprecht kan zeggen ‘ik weet het ook niet helemaal’. En wat betekent dit, werkt niet even niet-zeker-weten verlammend of maakt het betere acties mogelijk? Genereert het ruimte voor verstandig acteren, of zet het ons vast in een nooit eindigde zoektocht.
Als je in de politiek van gedachten veranderd dan ben je een draaikont; als je tijdens een debat stelt dat je het ook niet zeker weet, dan ben je al snel niet interessant. Statements, soundbites en zelfverzekerdheid worden gevraagd. Terwijl we allemaal weten dat we het toch misschien ook niet precies weten. Dat we juist gebaat zouden zijn bij een open, gezamenlijke zoektocht. Of anders gezegd, in tijden waarin we gezamenlijk behoefte hebben om reflexief naar onszelf en onze omgeving te kijken, hebben we het voor onszelf heel moeilijk gemaakt om dit in samenwerking met anderen te doen. Hoe zou een publieke ruimte waarin wel plaats is voor dergelijke twijfel er uit kunnen zien?
In deze serie willen we doordenken welke plaats er voor twijfel in onze samenleving kan zijn, maar willen we ook specifieke onderwerpen al twijfelend onderzoeken. Gezamenlijk op zoek naar een plek om met twijfel aan de slag te gaan; maar ook een plek waar we samen gezamenlijk op zoek kunnen naar een taal om precies uit te drukken wat het nu eigenlijk is dat we doen of denken. Dus zowel twijfelen over de inhoud, maar ook zoeken naar hoe een gezamenlijke twijfel er uit zou kunnen zien. Twijfel als methodiek om maatschappelijke vraagstukken op een andere manier bespreekbaar, maar ook aangrijpbaar te maken.
- Twijfel als onderwerp: kunnen we doordenken wat twijfel nu eigenlijk is? Is dit onzekerheid, een niet weten, of eigenlijk wel weten, maar het niet willen opdringen aan anderen; is het bescheidenheid?
- Twijfelen over thema’s: nieuwe stadsprofessional; tussen ondernemende burgers en sociaal ondernemerschap; twijfelen in de kunst; …
- Twijfel vormgeven: naast inhoudelijke twijfel experimenteren we in deze serie ook met manieren om een plek te vinden voor deze twijfel. Hoe creëer je een setting die het voor mensen mogelijk maakt om te twijfelen? Is dat een grote keukentafel waaraan je meerdere mensen laat plaatsnemen? Of een paneldiscussie waarbij de deelnemers niet zeker weten of er wel of niet publiek achter een gordijn zit? Of misschien toch iets heel anders.
Hoe dat allemaal precies uit zal werken? Tsja dat weet ik ook nog niet, maar daarin zit nu juist de lol en de betekenis. We hebben namelijk behoefte aan oefenruimtes voor twijfel. Oefenruimtes waarvan we nog niet weten hoe ze er uit moeten zien, of hoe ze moeten functioneren; oefenruimtes waar we weer opnieuw kunnen leren twijfelen, opdat we deze verloren kunst weer in maatschappelijke eer kunnen herstellen.
Twijfelt u mee?